خلاصه ی کلیدی:
· در یک بررسی بالینی واقعی، مشخص شد مردانی که از درمان تستوسترون استفاده می کردند، پس از ۶ ماه کاهش ۰٫۵درصدی در HbA1c داشتند.
· این بررسی همچنان در حال جذب مراکز جدید و جمع آوری داده های بیشتر است.
18 اوت 2025- در نشست سالانه انجمن آندروژن، داده هایی ارائه شد که نشان می دهد مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ پس از تنها ۳ ماه از شروع درمان با تستوسترون، بهبود قابل توجهی در سطحHbA1c و علائم کم کاری غدد جنسی (هیپوگنادیسم) تجربه کردند. به گفته ی دکتر تی. هیو جونز، حدود ۴۰ درصد از مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ دچار کمبود تستوسترون هستند. مطالعات کنترل شده قبلی مانندT4DM وTRAVERSE نیز نشان داده بودند که درمان با تستوسترون می تواند در کاهش قند خون بدون افزایش خطر عوارض قلبی مؤثر باشد.
هدف بررسی جهانی انجمن دیابتولوژیست های بالینی بریتانیا (ABCD) این است که مشخص کند کدام بیماران بیشترین سود را از درمان تستوسترون می برند و چرا HbA1c کاهش می یابد. این بررسی همچنین به ارزیابی خطرات احتمالی مانند هیپوگلایسمی و امکان ترکیب درمان تستوسترون با داروهای دیگر دیابت می پردازد. داده ها شامل اطلاعات گذشته نگر و آینده نگر هستند و جزئیات بیماران رمزگذاری شده اند.
در داده های ارائه شده از ۴۶۰ بیمار در ۴۰ مرکز دیابت در ۱۰کشور، میانگین سن ۷۰٫۸سال و سطح تستوسترون اولیه ۲۶۶ نانوگرم در دسی لیتربود. انواع مختلفی از درمان با تستوسترون استفاده شد، از جمله تزریق های طولانی الاثر و ژل های موضعی.
میانگین نمره علائم مردان مسن مبتلا به هیپوگنادیسم (کم کاری غدد جنسی) در ابتدای مطالعه بین ۵۴ تا ۵۵ از حداکثر ۸۵ امتیاز بود که به گفته ی دکتر جونز نشان دهنده علائم شدید کمبود تستوسترون است. درمان با تستوسترون این نمرات را به طور قابل توجهی کاهش داد: در ماه سوم به ۲۷٫۳۹در میان ۱۶۸مرد، در ماه ششم به ۲۷٫۳۲ در میان ۲۰۲ مرد، در پایان یک سال به ۲۱٫۷۴ در میان ۱۷۴ مرد و در پایان دو سال به ۱۹٫۰۹در میان ۱۵۹ مرد رسید (در همه موارد P < .001).
دکتر جونز اظهار داشت: «این نمرات نشان دهنده کیفیت زندگی طبیعی هستند، که بیانگر اثر قابل توجه درمان با تستوسترون است».
مردانی که برایشان تستوسترون تجویز شده بود، در ابتدای مطالعه میانگین HbA1c برابر با ۸٫۶ درصد داشتند. با درمان تستوسترون، این مقدار در ماه ششم به ۸٫۱ درصد در میان ۱۶۳ مرد، در پایان یک سال به ۷٫۸ درصد در میان ۱۴۵ مرد و در پایان سه سال به ۶٫۹ درصد در میان ۱۲۵ مرد کاهش یافت (در همه موارد P < .001).
دکتر جونز اعلام کرد که این بررسی همچنان در حال جذب مراکز جدید است تا حجم نمونه را افزایش داده و شواهد بیشتری درباره تأثیر درمان تستوسترون بر مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ و هیپوگنادیسم فراهم کند.
او افزود: «این بررسی، با تعداد بیشتر بیماران و داده های بلند مدت، در تعیین نوع مطالعات تصادفی کنترل شده مورد نیاز بسیار ارزشمند خواهد بود».
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20250815/realworld-data-testosterone-therapy-may-lower-hba1c-for-men-with-type-2-diabetes